“Ons Afrikaners vergeet somtyds dat ons sedert 1652 bestaan; elkeen van ons, en nie sedert elkeen se individuele geboortedatum nie. Ons bestaan strek nie oor ons eie leeftyd nie, maar oor ons volk se leeftyd. Ons bestaan verteenwoordig onder meer beskawing, orde, vooruitgang, verantwoordelikheid, norme, sedes, vreedsame naasbestaan, geloof, visie, standvastigheid, vrede, respek. Dit wat ons nou het (en waarvoor liberale Afrikaners gepleit het) is die teenpool van alles wat eens as die hoogste gemene deler beskou was; dis inderdaad ‘n strewe na die laagste gemene deler. Elke instelling en gesag tree onsedelik op. Elke daad van sogenaamde deernis verberg leuenagtigheid en lafhartigheid. Elke instelling wat ontwerp is om te beskerm, is in ‘n staat van verval en ontbinding. Die armes, eens onderdane van sorg, word herbedink as voertuie van verowering. Raspail se insig was eenvoudig verstommend - liberale demokrasieë, gestroop van lojaliteit aan hul eie mense, draai teen hulself onder die dekmantel van deug.”

Daar is boeke waarvan die relevansie mettertyd vervaag, deur veranderinge in tyd en verloop van gebeure ingehaal word, of doodgewoon irrelevant raak. Camp of the Saints van Jean Raspail is nie een van hulle nie. Dit is reeds in 1973 deur die Franse romanskrywer en ontdekkingsreisiger geskryf.  Reeds toe is die krisis wat sou wag vir state (in sy geval Frankryk) van wettelose immigrante verwag, voorspel en in bykans sienersterme beskryf.

 Wat Raspail in sy donker, satiriese roman uitgebeeld het, was nie bloot 'n inval uit die see nie, maar 'n geestelike ontrafeling: 'n oorgawe geregverdig deur sentimentele en oppervlakkige” liefdadigheid”, versier met skuldgevoelens en afgedwing deur die einste instellings wat eens met die verdediging van Europa toevertrou is.

Die lees van hierdie roman beskryf ook ons eie republiek; of dit wat van ‘n “republiek” oor is. Dit is ‘n profetiese werk wat destyds as distopiese oordrywing afgemaak is. Nou lyk dit soos feitelike beriggewing: Vaartuie wat migrante oor die Middellandse See vervoer, swerms karavane wat oor die vasteland stroom, mediaveldtogte wat massa-instroming as redding uitbeeld, politieke elite’s wat nie bereid is om lyne te trek of hul nasies te beskerm nie. Die boek se groteske parade van ideologiese narre, geestelike karikature en eiegeregtige verraaiers lees nie meer as hiperbool nie. As dit as waarskuwend bedoel was, het niemand op die waarskuwings ag geslaan nie. Inteendeel, die realiteit van vandag het Raspael se waarskuwings oorskry.

Raspail was 'n patriot in die ware sin van die woord. Hy het nie gefantaseer oor die katastrofe wat hy beskryf het nie; hy was bang daarvoor en het gehoop dat dit voorkom sou word.

Die boek is fiksie wat werklikheid geword het – voor ons eie oë – terwyl dit enersyds (teenoor die “volk”) ontken is en andersyds (in die binnekringe van mag) aangemoedig was.

Maar die volk(e) het na die ware patriotte en nasionaliste nie geluister nie; hulle het in die proses na alles, ook vergeet hoe om werklik te lewe. Die Franse, en by implikasie alle Westerlinge, is nie uitgebeeld as slagoffers van ‘n inval nie, maar as outeurs van hul eie ondergang, wat empatie met deug verwar het en die instink om te veg en te stry, laat vaar het.

Om The Camp of the Saints vandag te lees, is nie om in fantasie te ontsnap nie; dit is om wakker geruk te word uit ‘n nagmerrie. Dit is om die koste van humanitêre vroomheid, rassevernedering en die universalistiese geloofsbelydenis wat die Weste uitgehol en leeggestroop het, te konfronteer.

Raspael se skryfwerk weerspieël die oortuiging dat Frankryk (en ook elke Westerse staat) nie bloot 'n plek op 'n kaart is en was nie, maar 'n beskawingserfenis, oorgedra deur bloed en trane, taal en geheue, nie opgetower deur burokratiese dekreet of deur die eindelose mengsel van steeds groeiende en steeds leër sentimentele slagspreuke nie.

Raspael het geglo in nasies as organiese entiteite, nie ideologiese konstrukte nie; wat gewortel is in afkoms en grondgebied, nie in regsfiksie nie. Hy het die kultus van multikulturele integrasie, die dogmas van rasse-uitruilbaarheid en die burokratiese fantasie dat identiteit deur vorms en eedsafleggings vervaardig kan word, verwerp.

Ons Afrikaners vergeet somtyds dat ons sedert 1652 bestaan; elkeen van ons, en nie sedert elkeen se individuele geboortedatum nie. Ons bestaan strek nie oor ons eie leeftyd nie, maar oor ons volk se leeftyd. Ons bestaan verteenwoordig onder meer beskawing, orde, vooruitgang, verantwoordelikheid, norme, sedes, vreedsame naasbestaan, geloof, visie, standvastigheid, vrede, respek.

Dit wat ons nou het (en waarvoor liberale Afrikaners gepleit het) is die teenpool van alles wat eens as die hoogste gemene deler beskou was; dis inderdaad ‘n strewe na die laagste gemene deler. Elke instelling en gesag tree onsedelik op. Elke daad van sogenaamde deernis verberg leuenagtigheid en lafhartigheid. Elke instelling wat ontwerp is om te beskerm, is in ‘n staat van verval en ontbinding. Die armes, eens onderdane van sorg, word herbedink as voertuie van verowering. Raspail se insig was eenvoudig verstommend - liberale demokrasieë, gestroop van lojaliteit aan hul eie mense, draai teen hulself onder die dekmantel van deug.

Aanklagte kan teen baie ingebring word waarvan die Kerk maar een is. Eens die bewaker van die Afrikaner se sedes en norme en duidelike verkondiger van die Woord, het die Kerk ontaard – in 'n vaartuig vir gesekulariseerde moraliteit – een wat selfverloëning in die naam van deernis geëis het. In Raspail se visie weerstaan die Kerk nie die inval nie; dit heilig dit en seën die ontbinding van die Weste met die ywer van 'n bekeerling en die gesag van 'n tradisie wat dit nie meer verdedig nie.

En in naam van godsdiens sit die sentimentele geestelike wie se getrouheid aan die mensdom eerder as aan God is. Die geloofsbelydenis is vervang met oppervlakkige emosie oor menseregte en humanisme.

Hierdie Kerk het hom inderdaad skuldig gemaak aan ‘n dieper perversie: die verraad van sy eie missie deur bejammering. Dit is 'n evangelie van die grensloses (“sonder grense”), 'n liturgie van vernedering. Dit is nie meer 'n bolwerk nie, dit maak die hekke oop en gee die sleutels weg.

Raspail het verstaan dat geen beskawing kan voortleef sodra sy hoogste geestelike instellings hul eie aftakeling inwy nie. Die nuwe evangelie verkondig dat die armes heilig is op grond van hul behoefte, die vreemdeling heilig op grond van sy verskil, en die sterkes skuldig op grond van hul krag. Wat eens 'n hiërargie was wat op transendensie gerig was, word 'n geloofsbelydenis van selfuitwissing, 'n geloof van swakheid geklee in die taal van liefde. Geen nie-Europese kultuur het nog ooit so 'n leerstelling verkondig nie, nog minder probeer om daarvolgens te leef.

Eerder as om te spot met ons eens “heilge” instellings, moet ons treur oor die verraad daarvan. God eis nie die ontbinding van volke nie, en Hy seën ook nie nasies wat hul seuns aan chaos oorlaat nie. Soos Raspail ons herinner, "God help diegene wat hulleself help," en geen goddelike hand sal ingryp vir diegene wat nie sal opstaan om hul eie te verdedig nie.

So word die Kerk die uiteindelike simbool van beskawingsverval: waarheid vervang deur sentiment, hiërargie deur emosionalisme, identiteit deur universele abstraksie. Die "nuwe teologie" in The Camp of the Saints weerspieël die moderne menseregte diskoers. Dit is in die kern daarvan 'n teologie van oorgawe – gestroop, gesekulariseer en gebruik; nie om die gelowiges op te hef nie, maar om die gelowiges as 'n volk te ontbind.

Raspail het verstaan dat ineenstorting nooit spontaan is nie, maar deur die leemte te beset wat gelaat word deur 'n regse wat weier om op te tree. Daar is geen keiser wat in die vleuels wag nie, geen generaal met 'n geheime plan, geen verlossing op die laaste uur nie. Daar is net 'n gedisoriënteerde volk, 'n lafhartige elite en 'n handjievol lojale manne oor om opgeoffer te word. Sy visie is nie net somber nie, maar struktureel. Goeie bedoelings beteken niks. “Markte” – ‘n sterker Rand(!) - sal ons nie red nie. Oorlewing vereis leierskap, en leierskap vereis karakter en integriteit – iets wat by elke politieke party in (binne) hierdie bedeling ontbreek.

Die nasionaliste onder ons praat nog, voorspel als reg, het als lankal verwag, kritiseer, ontleed met presisie, is skerp in hulle opmerkings – maar na alles, magteloos. Soos die nasionalistiese uitgewer in Raspael se boek. Ons word ook tragiese figure. Ons verwag elke oomblik van verval en as dit aanbreek dan betreur ons maar net nog ‘n volgende fase in die verrotting en verval; die heengaan van iets wat geliefd is, asof ons ‘n begrafnis bywoon! Toeskouers van oorgawe wat uiteindelik ook maar net medepligtes daarvan geword het?

Raspail ontmasker ons; die sentrale fout wat regses maak: die hoop dat die geskiedenis vir ons sal wag. Dat toestande sal verbeter om op te tree. Dat ‘n “teken” sal verskyn. Dat “iemand” eers toestemming moet gee.

Moderne demokrasieë, behep met onmiddellikheid en bedwelm deur gelykheid, reduseer politiek tot ‘n skouspel. Emosie vervang oordeel, faksie vervang gemeenskap, en die horison van aksie verkort tot die tydperk tussen een verkiesing en die volgende. Leiers word nie meer deur stryd, waagmoed, karakter en integriteit gevorm of opgelei in staatsmanskap nie. Hulle kom uit die media, die akademie, finansies of die walglike politieke klas, nie beloon vir wysheid nie, maar vir sigbaarheid. Die burgery, gefragmenteerd en verwaarloos, deel nie meer 'n gemeenskaplike etnos (afkoms) of etos (kultuur) nie, slegs 'n gemeenskaplike stembrief. Die resultaat is nie ware selfregering nie, maar die illusie van deelname aan 'n proses wat geen blywende beginsel dien nie en geen hoop inhou nie.

Die ware maatstaf van 'n politieke orde lê nie in sy retoriek, sy formaliteite of sy bewerings van morele reg nie, maar in die inhoud van hoe dit regeer en die diepte van orde wat dit verseker. Dit berus op die vraag of diegene wat gesag uitoefen, getrou optree aan iets groter as hulleself, of hulle die civitas as 'n etnokulturele en geestelike werklikheid beskerm, en of hulle die kontinuïteit van 'n beskawing handhaaf wat deur geheue, lojaliteit en opoffering onderhou word.

Ons moet herinner word daaraan dat regverdige regering nie gebore word uit sentiment of konsensus nie, maar uit karakter en integriteit en vorm, uit dissipline en uit 'n ononderbroke pligsgevoel wat oor generasies strek.

Volgens so 'n standaard wankel die stelsel(s) van ons tyd nie net nie – hulle is besig om te ontrafel. Hulle mislukking lê nie in tirannie nie, maar in doelloosheid; nie in erns nie, maar in die afwesigheid van enige edele maatstaf. Hulle inspireer of verhef nie meer nie. Hulle hou bloot aan, hol en rigtingloos, onderhou deur gewoonte eerder as oortuiging.

'n Politieke orde wat geen eise stel nie, bevorder geen deug nie. En sonder deug kan nie vryheid of stabiliteit duur nie. Totdat daardie standaard herstel is, totdat politiek weer die kuns van heerskappy word wat deur doel gelei word en deur beginsel verhef word, sal geen prosedure, hoe inklusief of "demokraties" ook al, herstel wat verlore gegaan het nie. Binne ‘n multikulturele bestel is so ‘n ideaal ‘n illusie.

Die “demokratiese” era is nie die Alfa en die Omega nie. Dit is 'n verbygaande fase, gebore uit omwenteling en onderhou deur illusie, wat nie vir ewig kan voortduur nie. Of die ineenstorting daarvan plek maak vir vernuwing of tot finale ontbinding, sal nie afhang van die wil van die massas nie, maar van die duidelikheid en moed van diegene wat nog in staat is om te bou wat daarna kom.

Ons moet besef dat die wêreld vir niemand wag nie. Wat nodig is, is nie goedkeuring nie, maar gesag; nie die gerusstelling van meningspeilings nie, maar die helderheid van visie; nie die gemak van konsensus nie, maar die bereidwilligheid om opofferings te maak.

Durf en waagmoed en die geloof aan wat reg is!