Gedagtes vir elke dag
Of lees almal by Gedagtes vir elke dag
Here, op grond van u liefde bid ek vir ons goddelose en liefdelose volk. Ek vra dat dit nie verby moet wees met ons en ons bestaan nie. Dankie dat ek dit mag vra want u trou en liefde is groter as ons geloof en ongeloof.
DOEN DIT MET MAG EN OORGAWE!
Werk julle eie heil uit met vrees en bewing
(Filippense 2:1)
Dr Pieter van der Dussen
Hierdie Woord is dikwels deur dr H F Verwoerd aangehaal tydens sy bewindstyd in die jare sestig, die Goue Dekade van Afrikanerskap en Blankeskap – toenemende voorspoed en rustigheid vir Wit, Swart en Gekleurd. Die onderstaande artikel deur 'n Swart jeugdige sluit hierby aan en kom die laaste paar jaar meer en meer in hulle geledere voor. Dit is bemoedigend. Die bevordering daarvan was kenmerkend en onderliggend aan die beleid van afsonderlike ontwikkeling. Ongelukkig het sogenaamde leiers die huidige geslag Swart jeugdiges se voorgangers verlei om dit te verwerp en sit hulle nou met ‘n kommunistiesbeheerde godlose regime wat juis hierdie soort denke ten alle koste wil inperk. Die Kommunisme vereis dat die bevolking dom gehou moet word in volslae afhanklikheid van Vadertjie Staat sodat hy hulle kan beheer.
Die artikel bring die Afrikaner se stryd om vryheid en voortbestaan in gedagte – twee gelyklopende ideale sedert 1652 met 1657 se vryburgerskap 'n kerndatum omdat dit die geboorte van ons volk verteenwoordig. Elke eeuwending het 'n vryheidstryd ontketen – 1700 teen W A van der Stel se korrupsie, 1800 teen Britse oorname, 1900 teen Britse imperialisme, 2000 teen oprukkende Kommunisme.
Op 31 Mei 1961 is die vryheidstryd teen Britse imperialisme staatkundig in triomf beëindig toe die Republiek van Suid-Afrika totstand gekom het. Terselfdertyd het die stryd om ekonomiese voortbestaan van die Afrikaner wat in 1902 begin het, 'n hoogtepunt bereik. Die stryd op daardie twee terreine was tasbaar en gevolglik in dié sin meer halfbaar as die derde strydperk om voortbestaan as volk, as 'n betreklik klein Blanke volkie op Donker-Afrika-bodem. Hierdie strydperk was nie so ooglopend sigbaar as die ander twee strydperke (staatkundig en ekonomies) nie, maar ideëel van aard en gevolglik moeiliker om as strydperk aan die bevolking te "verkoop“. Ongelukkig ook en veral aan die Afrikanervolk wat op 31 Mei 1961 skielik voor 'n ideële in plaas van 'n tasbare en sigbare stryd te staan gekom het.
Daarby het selftevredenheid oor die sukses van die staatkundige stryd te midde van ongekende ekonomiese voorspoed meegebring dat die werklikheid van voortbestaan as 'n klein volk te midde van 'n oorwegend heidense Swart massa by die Afrikaner verbygegaan het. Die uiteinde daarvan ervaar ons vandag – en nie net ons as Afrikaners nie, maar ons saam met die Engelssprekende Blankes in hierdie land. Die stryd wat op twee terreine op 31 Mei 1861 oorwinning gebring het, het nie tot nuwe doelgerigte idealisme gelei nie maar eerder in selfgenoegsaamheid verval.
Terselfdertyd het die era van sterk leierskap ná dr Verwoerd ook onder die Afrikaners en Blankes, soos elders in die wêreld tot 'n einde gekom. Noodwendig het dit tot koersloosheid gelei terwyl teenstand teen die gang van sake soms met geweld onderdruk is.
Die ANC as die simbool van Swart oorheersing ervaar tans dieselfde toestand, naamlik dat die "struggle“-bedeling verby is. Die nuwe geslag Swartes sedert die (kommunisties-gedrewe) rewolusie wat in 1990 deur De Klerk se Rooi Vrydag-toespraak aan die gang gesit is, se drome van rykdom en statuur in 'n kommunistiese nirvana is nie verwesenlik nie. Inteendeel is die tekens van verslegting óór-duidelik sigbaar.
Terwyl die SAKP al sterker in die vasstelling van landsbeleid na vore kom en al hoe meer oorheersend en voorskriftelik raak, bly die werklikheid daar dat die Blankes steeds die ekonomie aan die gang hou en is die regime deesdae verplig om aanstellings te begin maak wat hieraan uiting gee. Teen alle goeie verwagtinge van sogenaamde leiers in weier die Blankes en veral die jonger geslag Blankes om aan Tutu se reënboogideaal toe te gee. In plaas van saam met hulle Swart tydgenote te toyi-toyi het die Blanke jongmense noodgedwonge geleer om op eie voete te staan en self die verantwoordelikheid vir hulle lewens te aanvaar. Dit is ietwat ironies dat hulle nou, in die verdrukking, bereid is om dit te doen nadat hulle ouers en grootouers nie almal daartoe bereid was toe dit nog dienlik sou gewees het nie, en eerder in die gemakstoel van werkgeleentheid en lewensekerheid soos pensioen agteroor gesit het... Maar soos die Woord sê: Want drukking van melk bring botter voort, en drukking van die neus bring bloed voort (Spreuke 30:33).....
Dit bewys die waarheid van die Bybelwoord as opskrif van hierdie stuk: Werk jou eie heil uit. Doen wat jou hand vind om te doen en doen dit met alle mag en oorgawe. Want jy hoef nie daarna te soek nie – dit word voor jou gebring. Daarom moet jy dit met vrees en bewing doen.
11 Maart 2015
news24voices
The Struggle Lives on Life Support: A Letter to those who read
By Celma Costa
Monday, March 9, 2015
“The struggle is my life” first came into South Africans’ ears in the voice of former President Nelson Mandela, during a press statement in 1961, and can still be heard in flickering streetlights that map the thoughts of those who continue to echo the sentiment.
Darkness is upon us all, and I’m not referring to Eskom alone. The blanket that once covered us and kept us comfortable in the strength of our ideals and goals has been taken away, ripped apart and thorn to pieces in broad daylight.
Where once the youths, confined in the freedom of having an education owned by their masters, marched for their mother tongues and conquest songs, lays today an abandoned graveyard, save a hashtag and a like-seeking status update.
What is the currency of our struggle today? What language has the youth decided to speak, and whose responsibility is it if it fails to be heard? There is a much bigger struggle today than of the one that precedes us:
We are struggling to find a struggle. A legitimate cause, a unifying issue that brings us together as opposed to dividing us on the basis of often misconstrued doctrines.
Standing up for something has penetrated our genes and with it, the insatiable need to lead a life somewhat justified in our actions, to think that our actions contribute towards a just cause, that we are fighting for something so that we, too, are able to confidently state that the struggle is our life.
But it is not.
The struggle is merely the world’s best doctrine, a religion that has infested every nation and every temple of the littlest adoration. Today’s struggle, though seemingly lacking in substance, has replaced the very atom that constitutes our identity. A collective desire to struggle, is what burdens our shoulders.
So what do we do?
We cannot shake it off, for that in itself would contradict our inclination to be relevant. So we kept comfortable and made a trend out of it. We call ourselves “the slacktivists” when we are actively slacking, we condemn the unending attacks on social justice according to our inner and deepest thoughts (so long as they don’t exceed 140 characters), and in this manner we manifest our discontentment with our societal surroundings.
Civic existence condensed into negligence, we drown in our own complacency to speak as loudly and as confidently as before, for now even the articulation of our words is an indication of privileges we’d much rather dissociate ourselves from.
Misunderstand me not, for there are many battles yet to be fought, but the weapon at hand is not the one I’d choose were I the captain of this band.
Let us fight ignorance with wisdom and at the sight of a laughing leader, let’s be the ones to carry our future with the seriousness it deserves.
A step towards progression is acknowledging that we are not a homogenous society anymore. Accepting that, in fact, society is but a mass of individuals, all fighting their own inner struggles.
There may have been a time where we wished Mandela to live forever, for his life served as the foundation to all we deem true and worthy of a fight, and though he, a man but a human first, departed, this should not mean for us to bid our strength farewell.
Let us assume the responsibility, and to ourselves make a pledge: to release the struggle and to give it life.
The story we wish to tell will never have a better author than our own selves.