Ds Andrè van den Berg

“ ... Maar die regverdige, deur sy geloof sal hy lewe” - Hab.2:4

“Moenie ʼn vraag vra as jy nie die antwoord wil weet nie” lui die gesegde.  En dis presies wat Habakuk gedoen het toe hy God se beplande optrede teen Juda bevraagteken het.  Habakuk kla by God oor die onreg, swaarkry, ontwrigting, geweld en binnegevegte wat Juda so lank teister en vra God waarom Hy niks daaraan doen nie?

“Hoe lank, o HERE, roep ek om hulp, maar U hoor nie; skreeu ek tot U: Geweld! — maar U help nie? Waarom laat U my onreg sien en aanskou U die moeite! Ja, verwoesting en geweld is voor my oë; en daar is stryd, en twis begin” (1:2,3).

Habakuk het geweet dat God Juda vir die verbreking van verbondooreenkoms  gaan straf. 

God het immer gewaarsku:  “Want kyk, Ek gaan die Chaldeërs opwek, daardie kwaai en onstuimige nasie wat trek deur die wydtes van die aarde, om wonings in besit te neem wat aan hom nie behoort nie. En vinniger as luiperds is sy perde en gouer as aandwolwe; en op ’n galop kom sy ruiters.... soos ’n arend wat op sy prooi neerskiet” (1:6,8).

Al wat Habakuk stomgeslaan het, was die omvang van die straf wat voorspel is. Syns insiens het die oortreding en die straf nie by mekaar gepas nie.

 Hy kon nie glo wat God met sy volk wou doen nie!  God het nie net die gedugste vyand nie, maar ook die wreedste van almal as tugroede in sy hand uitgesoek – Babilon!

Habakuk het geweet dat die Babiloniërs met Juda se godsdiens gespot het.  Hoe kon die heilige God sy volk aan lasteraars onderwerp?  Habakuk kla: “U, wat te rein is van oë om die kwaad aan te sien en die onreg nie kan aanskou nie — waarom aanskou U die trouelose, swyg U wanneer die goddelose dié verslind wat regverdiger is as hy?”(:13).

In sy sielestryd om antwoorde van God te verkry, gaan sit Habakuk in sy wagtoring op die stadsmuur: “Op my wagtoring wil ek gaan staan en op ʼn skansmuur my stel, en ek wil speur om te sien wat Hy in my sal spreek...” (2:1).

En God het met hom gepraat.   Die volksvyand sou lank oor hulle regeer en Juda elke dag die heidenhiel voel.    Dis Juda se straf maar nie hul einde nie.  God bring ʼn baie belangrike waarheid onder die profeet se aandag wat vandag nog net so waar is en die Boerevolk nooit moet vergeet nie; gelowiges is nie mooiweer-kinders van God nie, maar moet onder alle omstandighede deur die geloof leef, al raak dit ook hoe donker om hulle!

God is in die eerste plek nie oor ons voorspoed, veiligheid, vryheid of gerief begaan nie, maar oor ons heiligheid en toewyding aan Hom: “Soos gehoorsame kinders moet julle nie jul lewens inrig volgens die begeerlikhede wat tevore in julle onwetendheid bestaan het nie.  Maar soos Hy wat julle geroep het, heilig is, moet julle ook in julle hele lewenswandel heilig word” (1 Pet.1:14,15).

Die teks “ ... Maar die regverdige, deur sy geloof sal hy lewe” klink bekend.  Paulus sowel as die skrywer van Hebreërs gebruik dieselfde woorde in hul briewe.  Paulus skryf aan die Galasiërs dat ons nie hemeltoe kan gaan deur die Tien Gebooie te probeer onderhou nie.   Net Jesus kon dit ooit regkry.  Ons word alleenlik deur ʼn bewustelike bekering tot Jesus gered:

“Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ʼn krag van God tot redding  vir elkeen wat glo... want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe” (Rom.1:16,17).

As ons Jesus as Verlosser aanneem, word ons geregverdig.  Dit beteken dat God ons van daardie oomblik af as mense wat niks verkeerd gedoen het nie beskou.  En dis nie aan ons voorbeeldige lewens te danke nie, maar aan dit wat Christus vir ons aan die kruis gedoen het.   God verlang net een teenprestasie - om deur die geloof te lewe.  En ons het ʼn baie groot getuienis om te lewer: “Julle is ons brief, geskrywe in ons harte, geken en gelees deur alle mense” (2 Kor.3:2).

Ons verkry die saligmakende geloof wel in ʼn oomblik.  Maar om deur die geloof te leef, duur ʼn leeftyd.  Gelowiges moet van geestelike babas tot geestelike volwassenheid kom.  En dit duur lewenslank.   God rus ons egter hiervoor toe.  Hy vervul ons eerstens met sy Gees.  Daarna help Hy ons om die reguit pad in die lewe te loop: "Maar ek sê: Wandel deur die Gees, dan sal julle nooit die begeerlikheid van die vlees volbring nie” (Gal.5:16).

En wanneer ons sondig, bely ons dit in berou voor God om eerstens vergifnis te verkry, tweedens geestelik skoongewas te word en derdens om die gebroke verhouding tussen ons en Christus te herstel.  God beloof al drie weldade in sy Woord:  “As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig” (1 Joh.1:9).

Om deur die geloof te leef, moet gelowiges na Jesus luister: “As julle My liefhet, bewaar my gebooie” (Joh.14:15).   Deur dit te doen, lyk ons al hoe minder na die wêreld en tree ons al hoe meer soos Christus op.  Rom.8:29 stel dit as God se ideaal vir elke mens – om soos Christus op te tree.  En dit vereis geestelike vasberadenheid, iets waaroor die skrywer van Hebreërs treffend skryf:

“Maar onthou die vorige dae waarin julle, toe julle verlig geword het, ’n groot lydensworsteling deurstaan het, gedeeltelik omdat julle deur smaad en verdrukkinge ’n skouspel geword het, gedeeltelik omdat julle deelgenote geword het van dié wat in so ’n toestand verkeer het. Want julle het ook saam met my gevoel in my boeie, en julle het die berowing van julle goed met blydskap aanvaar, omdat julle geweet het dat julle in julself ’n beter en blywende besitting in die hemele het. Werp dan julle vrymoedigheid, wat ’n groot beloning het, nie weg nie, want julle het lydsaamheid nodig, om, nadat julle die wil van God gedoen het, die belofte te verkry. Want nog ’n klein tydjie, en Hy wat kom, sal kom en nie versuim nie. Maar die regverdige sal uit die geloof lewe.....” (Hebr.10:32-38).

Habakuk was nie gelukkig met die nuus dat Juda deur heidene oorweldig en oorheers gaan word nie.  Hy het egter as gelowige in God se wil berus wetende dat die regverdige God straf maar as ʼn God van liefde nie vernietig nie.  Hy sluit sy profesie met ʼn treffende persoonlike getuienis af:

“Alhoewel die vyeboom nie sal bloei en aan die wingerdstokke geen vrug sal wees nie, die drag van die olyfboom sal teleurstel en die saailande geen voedsel oplewer nie, die kleinvee uit die kraal verdwyn en geen beeste in die stalle sal wees nie — nogtans sal ek jubel in die HERE, ek sal juig in die God van my heil. Die HERE Here is my sterkte, en Hy maak my voete soos dié van herte, en Hy laat my tree op my hoogtes....” (Hab.3:17-19).

Habakuk het geweet dat daar vir Juda bitter tye voorgelê het en dat gelowiges nie van God se straf gespaar sou word nie.   Nogtans het hy God so 100% vertrou, dat hy alle gedagtes aan eie gerief eenkant toe geskuif het en, t.s.v. die politieke storm wat in aantog was, God vreugdevol verheerlik.

Sy getuienis herinner ons aan talle merkwaardige mense wat onder bitter moeilike omstandighede, selfs in die aangesig van die dood, God voluit vertrou het.  Dink maar aan name soos Job, Sadrag, Mesag, Abednego, ja, dwarsdeur tot by Christus self.  Hierdie geloofshelde daag ons uit om te onthou dat goeie sowel as slegste tye oor almal kom, maar dat slegs hulle wat in die geloof leef as oorwinnaars uittree.

Ons weet nie wat met ons land in die toekoms gaan gebeur nie.  Al wat ons moet doen, is om 100% op God alleen te vertrou: “En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is” (Rom.8:28).   Kom ons leer van Habakuk om God vir alles wat Hy op ons lewenspad bring, te loof, want dis hoe daar in die geloof geleef word.

Amen!